![\"\"](\"https:\/\/muzykabeztajemnic.info.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/08\/sinfonia-iuventus-polska-muzyka-na-fortepiano-i-orkiestre-b-iext50144159.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Druga p\u0142yta zrealizowana w wyniku wsp\u00f3\u0142pracy Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus z Warner Classics!<\/p>\n
Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus to istny gejzer energii \u2013 soczyste brzmienie, z kt\u00f3rego bije m\u0142odo\u015b\u0107, zarazem intensywne emocje, jak i lekko\u015b\u0107 frazy. Tym razem do nagrania albumu zostali zaproszeni wybitny brytyjski pianista \u2013 Jonathan Plowright oraz Maestro \u0141ukasz Borowicz, wsp\u00f3lnie wykonuj\u0105c s\u0142ynny Koncert fortepianowy a-moll op. 17 (1888) Ignacego Jana Paderewskiego oraz dokonuj\u0105c \u015bwiatowej premiery fonograficznej Rapsodii symfonicznej na fortepian i orkiestr\u0119 op. 23 (1900) Zygmunta Stojowskiego.<\/p>\n
Prezentowana na p\u0142ycie Rapsodia symfoniczna na fortepian i orkiestr\u0119 powstawa\u0142a w latach 1898-1900. Opublikowano j\u0105 z dedykacj\u0105 dla brytyjsko-ameryka\u0144skiego pianisty Harolda Bauera, tak\u017ce ucznia Paderewskiego. Prawykonana z sukcesem w Berlinie w 1900 r. (Filharmonicy Berli\u0144scy, dyr. Josef \u0158eb\u00ed\u010dek) wesz\u0142a na wiele lat do koncertowego repertuaru samego Stojowskiego, a tak\u017ce innych pianist\u00f3w, nale\u017c\u0105c do jego szczeg\u00f3lnie popularnych dzie\u0142.
\n— Piotr Maculewicz<\/p>\n
Koncert mia\u0142 premier\u0119 w Wiedniu w styczniu 1889 r., a wykonawczyni\u0105 partii solowej by\u0142a Anette Jesipowa (tak\u017ce adeptka \u00a0Leszetyckiego prywatnie za\u015b druga z jego czterech \u017con \u2013 nb. wszystkie by\u0142y jego uczennicami…); dyrygowa\u0142 Hans Richter. Koncert spotka\u0142 si\u0119 z bardzo dobrym przyj\u0119ciem i na sta\u0142e wszed\u0142 do repertuaru tw\u00f3rcy oraz innych pianist\u00f3w epoki fin-de-si\u00e9cle, ciesz\u0105c si\u0119 zreszt\u0105 wi\u0119kszym powodzeniem u s\u0142uchaczy ni\u017c u krytyk\u00f3w.
\n— Piotr Maculewicz<\/p>\n
Paderewski zawsze mnie fascynowa\u0142, nie tylko jako pianista i kompozytor, ale tak\u017ce jako humanista i wielki m\u0105\u017c stanu. Pokocha\u0142em jego muzyk\u0119, kiedy by\u0142em dzieckiem. Jak gra, po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142em na nagraniu wirtuoz\u00f3w fortepianu, nale\u017c\u0105cym do moich rodzic\u00f3w. Jego Nokturn by\u0142 jednym z pierwszych utwor\u00f3w, jakie wykona\u0142em publicznie. Jego Koncert jest znakomicie skomponowany i zas\u0142uguje na to, by wej\u015b\u0107 na sta\u0142e do mi\u0119dzynarodowego repertuaru. Natomiast muzyka Stojowskiego, w dzisiejszych czasach nies\u0142usznie zaniedbana, jest cudownie romantyczna, dzi\u0119ki jego d\u0142ugoletniej przyja\u017ani z Paderewskim. Od d\u0142u\u017cszego czasu chcia\u0142em nagra\u0107 te utwory i ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce mia\u0142em okazj\u0119 to zrobi\u0107, zw\u0142aszcza w Polsce, pod batut\u0105 wspania\u0142ego dyrygenta i z cudown\u0105 orkiestr\u0105.
\n— Jonathan Plowright<\/p>\n
[1] Rapsodia symfoniczna na fortepian i orkiestr\u0119 op. 23 15:32
\n[2] Allegro marcato 16:38
\n[3] Romanza. Andante 9:20
\n[4] Finale. Allegro molto vivace 8:36
\n[5] Nokturn B-dur op.16, nr 4 4:13<\/p>\n